Hiçliğin Ortasında Bir Yolcu

Parçalanmış bir hayatın tam ortasında nereye gideceğimi bilemeden duruyorum. Rüzgarın sesi dalgaların sesine karışıyor, susuyorum. Geçmeyen arabaların, susmayan korna seslerinin, gökyüzünde ötmeyen martıların, ağaçlardaki serçelerin seslerini hayal ediyorum. Hiçliğin ortasında bir ben varım. Bir denize karışmış rüzgar. Kaldırımlar boş, sokaklar boş. Gökyüzünde bulutlar, denizde dalgalar. Kalbimde yaralar. Yağmur yağsa diyorum. Yağmur yağsa ve eşlik etse sessiz notalarıma. Yolculuğuma bir işaret gelse, çiçekli yolu bulsam sonra. Bir karga duyuyorum sonra, günler sonra sadece bir karga. Uçup gidiyor sonra gidenlerin ardından. Rüzgar dalga sesine karışıyor. Bir gemi geliyor sanıyorum uzaktan. Maviliği delip gelen beyaz bir gemidir belki diyorum.

Koşuyorum bir müjdedir belki diye. Bir sandal görüyorum sonra sadece. Bir balıkçı sandalı. Yaklaşıyor, yaklaşıyor fakat içinde kimse yok. Kimsesiz bir sandal diyorum aynı benim gibi. Sandalın karşısına oturuyorum. Yolumu seçecek takatim bile yok artık. İşaret gelse de göremeyeceğim, umutsuzluklarla doluyorum. Çaresiz evime dönmek istiyorum. Evim neredeydi unutuyorum.

Kuş sesleri duyuyorum sonra rüzgarın sesine karışıyorlar. Geldiler diyorum, bir ben varım bir de huzurun sesleri.

Yolumu bulacağım güne yaklaşırken umutlarımı bavuluma koyup dönüyorum geri.

Dönmek üzere, döndüğüm yere.

Yazan: Zeynep Yılmaz